ปิดเทอมแล้วอ่ะ ....
จบไปแล้วสำหรับการเป็นนักศึกษาเภสัชชั้นปีที่ 2
ปีหน้า ฝ้ายจะเป็น "พี่ปี 3" แล้วนะคะ
ใกล้จะถึงครึ่งทางเข้าไปแล้วทุกที
ทุกที ... ทุกที ... ทุกที ... (ฮืม ต้องทำ sound แบบหลอนๆ ประกอบด้วยอ่ะ)

วันก่อน คุยกับเพื่อนเรื่องเสื้อกาวน์
"มึงคิดดู ... มึงใส่เสื้อกาวน์ เวลามีคนมาถามมึง มึงต้องตอบได้นะเว่ย"
(เพื่อนผู้ชายหันไปพูดกับเพื่อนผู้ชายด้วยกัน ... มัน (คง) ไม่พูด มึงๆ กูๆ กับฝ้ายอ่ะ)
"แม่ง กูเรียนมาจะขึ้นปี 3 กูยังทำอะไรไม่ค่อยได้เลย"
"มึงอย่าเพิ่งพูดในสิ่งที่ยังไม่มาถึงจะได้มั้ยวะ ... กูกินข้าวไม่ลง"

ตลกอ่ะ .....
ความจริงมันก็ไม่ได้จะเครียดแบบว่าอยากจะหักคอตัวเองตายอะไรอย่างนั้นหรอก
ขำๆ ... เอาฮาๆ กันอย่างนั้นนั่นแหล่ะ
แต่ก็แอบฉุกคิดขึ้นมาเหมือนกัน
ถ้าเกิดวันหนึ่ง ไปเปิดร้านขายยา แล้วมีคนไข้มาขอซื้อยา
ฝ้ายจะทำยังไงดี ????
ไอ้ที่ร่ำเรียนมาเกือบตาย 4 ปี ... 5 ปี มันจะช่วยอะไรได้บ้างมั้ยนะ
ก็ขายยาอ่ะ ... มันไม่เหมือนขายทอฟฟี่ "3 เม็ดบาทๆๆๆ" นิ

เวลาดูแดจังกึมนะ เห็นพวกหมอสั่งยาแบบว่าเหมือนสั่งข้าวกินตามร้านอาหารเลย
ถ้ามาเทียบกับในชีวิตจริงแล้ว .... คนๆ นั้นคงโคตรจะอัจฉริยะเลยอ่ะ
(ขนาดชั้นเรียนแค่ botany = ศึกษาพวกพืช สมุนไพร "อย่างเบื้องต้น" ... ให้บอกว่านี่คือต้นอะไร ชั้นยังทำไม่ได้เลย)